Το επεισόδιο στη Φλώρινα, ανήμερα των Φώτων, δεν είναι απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό· είναι ένας καθρέφτης μιας βαθύτερης κοινωνικής παθογένειας.
Η ένταση, ο διχασμός και η ευκολία με την οποία η βία ή η απαξίωση γίνονται «κανονικότητα» δείχνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι πρωταγωνιστές του επεισοδίου, αλλά και το περιβάλλον που το γεννά. Όταν τέτοιες συμπεριφορές γίνονται ανεκτές ή δικαιολογούνται, τότε παύουν να σοκάρουν και αρχίζουν να επαναλαμβάνονται. Το ζητούμενο δεν είναι ο στιγμιαίος θυμός ή ο διαδικτυακός διασυρμός, αλλά η ουσιαστική αυτοκριτική. Γιατί μια κοινωνία αλλάζει μόνο όταν αρνείται να συνηθίσει στο χειρότερο.
Το επεισόδιο αυτό θυμίζει έντονα τις καταλήψεις δρόμων από αγρότες ή άλλες ομάδες πίεσης, όπου ο διάλογος αντικαθίσταται από την επιβολή. Κάθε πλευρά θεωρεί το αίτημά της απόλυτα δίκαιο και αρνείται να κάνει πίσω, ακόμη κι όταν το κόστος μεταφέρεται στην υπόλοιπη κοινωνία.
Έτσι, ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης και όχι συνεννόησης. Το πρόβλημα δεν είναι η διεκδίκηση, αλλά ο τρόπος της: όταν λείπει ο διάλογος, η κοινωνική συνοχή διαλύεται. Και τελικά όλοι βγαίνουν χαμένοι, ακόμη κι εκείνοι που φωνάζουν πιο δυνατά.
