Στις 29 Ιανουαρίου 1941, ο Ιωάννης Μεταξάς, πρωθυπουργός της Ελλάδας και ηγετική μορφή της εποχής του Μεσοπολέμου, πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 60 ετών. Σύμφωνα με το επίσημο ιατρικό ανακοινωθέν, η αιτία ήταν παραμυγδαλικό απόστημα που προήλθε από φλεγμονή του φάρυγγα. Παρά τις διάχυτες φήμες και θεωρίες συνωμοσίας, όπως υποψίες για ενδεχόμενη δολοφονία από βρετανικές υπηρεσίες, δεν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν κάτι τέτοιο.
Ο Μεταξάς είχε ήδη καταγραφεί στην ιστορία ως ο «αρχηγός που είπε Όχι». Η 28η Οκτωβρίου 1940, όταν αρνήθηκε τις απαιτήσεις της Ιταλίας και οδήγησε την Ελλάδα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με το ηρωικό «Όχι» απέναντι στον επιτιθέμενο, είχε χαράξει ανεξίτηλα το όνομά του στη συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού. Ο θάνατός του δεν στέρησε μόνο τη χώρα από τον επικεφαλής της στη δύσκολη εκείνη περίοδο, αλλά σήμανε και το τέλος μιας ηγετικής προσωπικότητας που είχε καταφέρει να ενώσει τους Έλληνες και να ενισχύσει το ηθικό τους σε συνθήκες πολέμου.
🌍 Η διεθνής αναγνώριση
Ο Μεταξάς θεωρήθηκε σύμβολο αντίστασης και ηθικής αποφασιστικότητας, ακόμα και από τους ξένους συμμάχους.
Η διεθνής αναγνώριση της προσωπικότητάς του ήταν εξίσου αξιοσημείωτη. Το Λονδίνο, τιμώντας τη συμβολή του στην αντίσταση της Ελλάδας απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα, κατέβασε τις σημαίες του μεσίστιες για δεύτερη φορά στην ιστορία του, πράγμα που υπογράμμισε τον σεβασμό και την αναγνώριση που είχε αποκτήσει ο Μεταξάς και διεθνώς.
Σήμερα, ο Μεταξάς παραμένει μια αμφιλεγόμενη αλλά καθοριστική μορφή της ελληνικής ιστορίας. Η κληρονομιά του, τόσο ως πολιτικού όσο και ως στρατηγικού ηγέτη, συνεχίζει να εμπνέει συζητήσεις και αναλύσεις γύρω από την αντίσταση, την ηγεσία και το ηθικό καθήκον ενός έθνους σε κρίσιμες στιγμές.
Μια ματιά στην εποχή του Μεσοπολέμου δείχνει ότι η ηγεσία σε κρίσιμες στιγμές δεν είναι μόνο ζήτημα στρατηγικής, αλλά και ηθικής αποφασιστικότητας.
