Μια μέρα μετά τα γενέθλιά του…
Ένα παιδί 31 ετών.
Ένας νέος άνθρωπος με ζωή μπροστά του.
Ο Γιώργος Λυγγερίδης δεν πέθανε «σε επεισόδια». Δολοφονήθηκε. Και αυτή η λέξη πρέπει να λέγεται ολόκληρη. Χωρίς αστερίσκους και χωρίς μισόλογα. Γιατί δεν έσβησε απλώς μια ζωή. Σταμάτησε απότομα ένα χαμόγελο. Έμειναν πίσω δύο γονείς με μια σιωπή που δεν γεμίζει.
Όταν ακούς τη μάνα να λέει πως «ο πόνος είναι καρφωμένος στην καρδιά σαν κάρβουνο αναμμένο», δεν έχεις δικαίωμα να το κάνεις πολιτικό σύνθημα. Έχεις υποχρέωση να σκύψεις το κεφάλι. Και όταν ακούς τον πατέρα να λέει ότι δεν υπάρχει λέξη για τον γονιό που χάνει παιδί, τότε καταλαβαίνεις πως εδώ δεν μιλάμε για «υπόθεση». Μιλάμε για ανθρώπινη τραγωδία.
Ο Γιώργος ήταν εκεί για να κάνει το καθήκον του. Όχι για να πολεμήσει. Όχι για να γίνει στόχος. Όχι για να καεί ζωντανός από ναυτική φωτοβολίδα. Ήταν εκεί όπως είναι χιλιάδες παιδιά σήμερα. Νέοι αστυνομικοί, στρατιώτες, λιμενικοί, πυροσβέστες. Παιδιά που οι γονείς τους κοιμούνται με το κινητό δίπλα στο μαξιλάρι. Παιδιά που φεύγουν για βάρδια και δεν ξέρεις αν θα γυρίσουν. Αυτός είναι ο αληθινός φόβος του γονιού. Όχι οι θεωρίες. Όχι τα πάνελ. Όχι τα hashtags.
Η Δικαιοσύνη οφείλει να σταθεί στο ύψος της, όχι μόνο για τον Γιώργο Λυγγερίδη. Αλλά για κάθε παιδί που υπηρετεί το κράτος και την κοινωνία. Όχι άλλες καθυστερήσεις όχι άλλες διαδικαστικές υπεκφυγές. Όχι άλλη ανοχή στη βία που βαφτίζεται «οπαδικό πάθος». Γιατί εδώ δεν υπήρχε πάθος. Υπήρχε σχέδιο, υπήρχε πρόθεση, υπήρχε δίψα για αίμα.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να ειπωθεί καθαρά. Οι γονείς του Γιώργου δείχνουν αξιοπρέπεια. Πόνο χωρίς κραυγές. Οργή χωρίς εκμετάλλευση. Διεκδίκηση χωρίς πολιτικά παζάρια. Κι αυτό τους τιμά διπλά.
Σε αντίθεση με άλλους, που βρίσκουν σε κάθε τραγωδία ευκαιρία για μικροπολιτική. Που μετατρέπουν νεκρούς σε εργαλεία. Που χτίζουν καριέρες πάνω σε φέρετρα.
Η μνήμη του Γιώργου Λυγγερίδη δεν ανήκει σε κόμματα, ανήκει στους γονείς του και στους συναδέλφους του, στους νέους που συνεχίζουν να φορούν στολή και να βγαίνουν στον δρόμο… και σε όλους εμάς, που οφείλουμε να θυμόμαστε: Πίσω από κάθε στολή υπάρχει παιδί. Πίσω από κάθε υπηρεσία υπάρχει μάνα. Πίσω από κάθε κηδεία υπάρχει ένα σπίτι που δεν θα ξαναγίνει ίδιο.
Αυτό είναι το πραγματικό χρέος. Να μην ξεχάσουμε. Να μην συνηθίσουμε. Να μην επιτρέψουμε να γίνει «κανονικότητα». Γιατί ο Γιώργος δεν ήταν αριθμός. Ήταν ζωή, και η ζωή του αξίζει δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη για τον Γιώργο. Σεβασμός στους γονείς.
Ποτέ ξανά σιωπή στη βία.
