Στο γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, χρειάστηκε η φωνή ενός παιδιού για να ειπωθεί η αλήθεια που όλοι έβλεπαν αλλά κανείς δεν τολμούσε να παραδεχτεί: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Στη σημερινή πραγματικότητα, δεν μιλάμε για έναν βασιλιά, αλλά για μια καθημερινότητα που όλοι βιώνουμε — και σιωπηλά ανεχόμαστε. Παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες πολιτών για την κατάσταση καθαριότητας σε δρόμους, πεζοδρόμια και κοινόχρηστους χώρους, η εικόνα που παρουσιάζεται προς τα έξω είναι πως «όλα λειτουργούν κανονικά». Όμως, η πραγματικότητα επιμένει να εκτίθεται.
Το Άλσος Μεσοποταμίας: μια εικόνα που δεν κρύβεται
Στο Άλσος Μεσοποταμίας, έναν χώρο που αποτελεί σημείο αναψυχής και περιβαλλοντικής φροντίδας, η κατάσταση με τους υπόγειους κάδους απορριμμάτων προκαλεί εύλογα ερωτήματα ιδιαίτερα εν όψει των επικείμενων εορτών.
Σύμφωνα με φωτογραφίες που μας απέστειλε πολίτης:
- Οι υπόγειοι κάδοι εμφανίζονται εκτός λειτουργίας
- Τα απορρίμματα συσσωρεύονται εκτός των υποδομών
- Η αισθητική και υγειονομική εικόνα του χώρου υποβαθμίζεται
Και το βασικότερο: ένα σύστημα που σχεδιάστηκε για να αποτελεί «σύγχρονη λύση», καταλήγει να είναι πρακτικά ανενεργό.
Οι υπόγειοι κάδοι δεν είναι απλώς μια κατασκευή. Είναι μια επιλογή που συνδέεται με: καλύτερη υγιεινή, αισθητική αναβάθμιση, σύγχρονη διαχείριση απορριμμάτων. Όταν όμως δεν λειτουργούν, το αποτέλεσμα είναι χειρότερο από πριν γιατί δεν έχουμε μόνο το πρόβλημα — έχουμε και την αποτυχία μιας λύσης που πληρώθηκε για να το λύσει.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η εικόνα. Είναι η απουσία αντίδρασης. Όπως στο παραμύθι, έτσι κι εδώ, πολλοί βλέπουν, λίγοι μιλούν και ακόμα λιγότεροι αναλαμβάνουν ευθύνη.
Η καθημερινότητα δεν είναι παραμύθι.
Και η υπομονή των πολιτών δεν είναι ανεξάντλητη.
Το ερώτημα είναι απλό — και απαιτεί απάντηση: Ποιος είναι υπεύθυνος για τη μη λειτουργία των υπόγειων κάδων στο Άλσος Μεσοποταμίας; Υπάρχει σχέδιο αποκατάστασης; Και κυρίως: Ποιος θα λογοδοτήσει όταν μια υποδομή που πληρώθηκε από τους πολίτες παραμένει ουσιαστικά άχρηστη;
