Υπάρχει μια εύκολη ανάγνωση κάθε φορά που προκύπτει ζήτημα εκπροσώπησης σε μια εκδήλωση μνήμης: ποιος ήρθε και ποιος δεν ήρθε. Είναι μια ανάγνωση βολική, γρήγορη και συχνά άδικη. Γιατί εστιάζει στο αποτέλεσμα, παραβλέποντας τη διαδικασία που το παράγει.
Το ετήσιο μνημόσυνο του Ολοκαυτώματος της Κλεισούρας δεν είναι μια τυπική εκδήλωση. Είναι μια στιγμή ιστορικής ευθύνης. Και ως τέτοια, δεν κρίνεται μόνο από την παρουσία, αλλά από τον τρόπο που αυτή οργανώνεται.
Τις τελευταίες ημέρες είδαμε μια χαρακτηριστική αλληλουχία με δηλώσεις της προέδρου της, περί απουσίας κυβερνητικής και εκκλησιαστικής εκπροσώπησης, ακολούθως ανατροπή αυτής της εικόνας με επιβεβαιωμένες παρουσίες, και τελικά μια συζήτηση που περιστρέφεται γύρω από το «ποιος φταίει». Είναι όμως αυτό το σωστό ερώτημα;
Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει κάτι πιο βαθύ και πιο σταθερό. Η κυβερνητική παρουσία στο μνημόσυνο δεν είναι αυτονόητη. Όπου υπάρχει, καταγράφεται καθαρά. Όπου δεν υπάρχει, επίσης. Δεν πρόκειται για μυστήριο. Πρόκειται για διαδικασία. Και η διαδικασία έχει ένα σημείο εκκίνησης: την πρόσκληση.
Καμία κυβέρνηση —όποια κι αν είναι— δεν λειτουργεί με υποθέσεις. Δεν «θυμάται» αυθόρμητα κάθε τοπική εκδήλωση, ούτε ενεργεί χωρίς θεσμική ενημέρωση. Για να υπάρξει εκπροσώπηση, απαιτείται σαφής, έγκαιρη και θεσμική πρόσκληση. Απαιτείται συντονισμός. Απαιτείται προετοιμασία.
Με απλά λόγια: η παρουσία δεν είναι αυθόρμητη· είναι αποτέλεσμα. Αν αυτή η διαδικασία δεν κινηθεί εγκαίρως ή δεν ολοκληρωθεί σωστά, τότε το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Και σε αυτή την περίπτωση, η συζήτηση για το αν «ήρθε» ή «δεν ήρθε» κάποιος, μοιάζει να χάνει την ουσία.
Είναι εύκολο να αποδίδεται ευθύνη σε όσους τελικά εμφανίζονται ή δεν εμφανίζονται. Είναι όμως πιο δύσκολο —και πιο ουσιαστικό— να αναρωτηθούμε: έγιναν όλες οι απαραίτητες ενέργειες; στάλθηκαν οι προσκλήσεις; υπήρξε ο απαιτούμενος συντονισμός;
Δεν γνωρίζουμε όλες τις απαντήσεις. Και δεν είναι δουλειά της δημόσιας συζήτησης να υποκαταστήσει τη διοίκηση. Είναι όμως δικαίωμα της κοινωνίας να θέτει τα σωστά ερωτήματα.
Γιατί, τελικά, ο «ΕΓΚΑΙΡΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ» δεν είναι μια γενική και αφηρημένη έννοια. Είναι συγκεκριμένη ευθύνη. Ευθύνη εκείνων που έχουν τον ρόλο του διοργανωτή. Εκείνων που συντάσσουν τα προγράμματα, αποστέλλουν τις προσκλήσεις και διασφαλίζουν ότι μια εκδήλωση μνήμης θα τύχει της θεσμικής παρουσίας που της αξίζει. Αυτό δεν σημαίνει μετακύλιση ευθυνών. Σημαίνει αποκατάσταση της λογικής σειράς των πραγμάτων.
Η εκδήλωση για το ολοκαύτωμα της Κλεισούρας δεν χρειάζεται επικοινωνιακές διορθώσεις της τελευταίας στιγμής.
Χρειάζεται σαφήνεια, ΕΓΚΑΙΡΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ και θεσμική συνέπεια. Και ο έγκαιρος συντονισμός δεν είναι ευθύνη εκείνων που καλούνται να παραστούν.Είναι ευθύνη εκείνων που καλούν.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η παρουσία δεν είναι θέμα τύχης.
Είναι θέμα πρόσκλησης.
Με βάση έρευνα (2014–2026) Η εικόνα που έχουμε είναι αυτή:
Σε λίγα έτη υπάρχει εκπροσώπηση (2017, 2019, 2022, 2026) Στα περισσότερα δεν υπάρχει Και όταν υπάρχει: εμφανίζεται τελευταία στιγμή και σε επίπεδο κυρίως Γενικού Γραμματέα ή Υφυπουργού. Αυτά έπρεπε να τα γνωρίζει η πρόεδρος πριν προβεί σε ανακοινώσεις με καταγγελτικό λόγο.
Το παρόν δημοσίευμα αφορά ζητήματα δημοσίου ενδιαφέροντος και βασίζεται σε δημόσιες παρεμβάσεις και διαθέσιμες πληροφορίες. Το μέσο παραμένει απολύτως ανοικτό στη δημοσίευση οποιασδήποτε απάντησης ή διευκρίνισης από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα ή τους αρμόδιους φορείς.
