Όταν η «ηθική υπεροχή» συναντά τον εισαγγελέα – Τα σκάνδαλα δεν έχουν χρώμα – έχουν ονόματα

Έλεγχος για ξέπλυμα χρήματος και υπεξαίρεση. Όχι σε κάποιον άγνωστο παράγοντα, αλλά σε πρόσωπο θεσμικό, με βαρύ συνδικαλιστικό ρόλο και πολιτικές διασυνδέσεις. Και μάλιστα την ώρα που ο ίδιος βρισκόταν στη Βουλή, στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, συζητώντας για τις συλλογικές συμβάσεις.

Ο κ. Παναγόπουλος μίλησε για «καθαρότητα και εντιμότητα» και ζήτησε να μη «αμαυρωθεί» η κοινοβουλευτική διαδικασία από τη δική του περιπέτεια. Το ερώτημα όμως είναι άλλο:
ποιος αμάυρωσε τι – και πότε;

Η επιστολή του γραμματέα της Κ.Π.Ε. του ΠΑΣΟΚ προς την ΕΔΕΚΑΠ για αναστολή της κομματικής ιδιότητας ήρθε, ναι. Αλλά ήρθε αφού η υπόθεση έγινε δημόσια. Αφού το πόρισμα έφτασε στον εισαγγελέα. Αφού το θέμα δεν μπορούσε πια να κρυφτεί κάτω από το χαλί.

Και εδώ ξεκινά το πραγματικό πρόβλημα.

  • Μιλάμε για μεγάλα χρηματικά ποσά. Για κινήσεις που –σύμφωνα με τις πληροφορίες– δεν χάνονται τυχαία από λογαριασμούς.
  • Ποιοι είχαν εικόνα;
  • Ποιοι έκαναν ότι δεν έβλεπαν;
  • Και κυρίως: πού οδηγούνταν τα χρήματα που «εξαφανίζονταν»;

Γιατί σε τέτοιες υποθέσεις, το πρόβλημα σπάνια είναι ένας άνθρωπος μόνος του. Είναι το περιβάλλον. Είναι η σιωπή. Είναι η ανοχή. Είναι οι βολικές πολιτικές παρωπίδες.

Όταν τα σκάνδαλα αφορούν «τους άλλους», οι καταγγελίες είναι εύκολες, οι ανακοινώσεις πύρινες και οι χαρακτηρισμοί αμείλικτοι.
Όταν όμως οι σκιές πέφτουν σε δικούς μας ανθρώπους, τότε αρχίζουν τα «να περιμένουμε τη Δικαιοσύνη», τα «όλα θα κριθούν», τα «δεν γνωρίζαμε».

Η Δικαιοσύνη προφανώς και θα κάνει τη δουλειά της. Αν προκύψουν αδικήματα, θα υπάρξουν διώξεις. Αν όχι, ο φάκελος θα κλείσει. Αυτό είναι το νομικό σκέλος.

Το πολιτικό όμως δεν κλείνει τόσο εύκολα.

Γιατί η αξιοπιστία δεν χάνεται στο δικαστήριο. Χάνεται όταν μιλάς για διαφάνεια μόνο επιλεκτικά.
Και αυτή τη φορά, τα ερωτήματα δεν αφορούν την κυβέρνηση. Αφορούν όσους πίστεψαν ότι τα σκάνδαλα είναι πάντα υπόθεση των άλλων.

Κοινοποίησε:

Σχετικές δημοσιεύσεις