Υπάρχει μια στιγμή που η πολιτική ρητορική σταματά και αρχίζει η πραγματικότητα των αριθμών. Και στον προϋπολογισμό του Δήμου Καστοριάς για το τέλος διαμονής παρεπιδημούντων, η πραγματικότητα είναι αποκαλυπτική — και πολιτικά εκρηκτική.
Το 2025 ο δήμος προέβλεπε έσοδα μόλις 20.000 ευρώ. Η χρονιά όμως έκλεισε με 137.778 ευρώ. Δηλαδή η ίδια η διοίκηση απέτυχε να προβλέψει την πραγματική οικονομική δραστηριότητα της πόλης σε βαθμό σχεδόν επταπλάσιο. Αυτό από μόνο του συνιστά σοβαρό ζήτημα διοικητικής επάρκειας.
Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι αυτή η εκρηκτική απόκλιση θα οδηγούσε σε σοβαρή επανεκτίμηση, ενίσχυση στόχων και ουσιαστικό σχεδιασμό, ο προϋπολογισμός του 2026 κάνει το ακριβώς αντίθετο: προβλέπει έσοδα μόλις 70.000 ευρώ — σχεδόν 50% λιγότερα από τα πραγματικά έσοδα του 2025.
«Όταν η “ανάπτυξη” υπάρχει μόνο στις δηλώσεις και εξαφανίζεται στους αριθμούς, τότε δεν έχουμε πρόβλημα τουρισμού — έχουμε πρόβλημα διοίκησης.»
Δεν πρόκειται για απλή τεχνική επιλογή. Πρόκειται για πολιτική παραδοχή. Είτε η διοίκηση θεωρεί ότι ο τουρισμός της Καστοριάς θα μειωθεί δραστικά, είτε παραδέχεται ότι αδυνατεί να εισπράξει τα έσοδα που της αναλογούν. Και στις δύο περιπτώσεις, η εικόνα της «τουριστικής αναβάθμισης» που προβάλλεται δημόσια καταρρέει.
Αν πράγματι αναμένεται πτώση επισκεπτών, τότε όλο το αφήγημα περί ανάπτυξης δεν είναι σχέδιο — είναι επικοινωνιακή διαχείριση. Αν πάλι η πρόβλεψη είναι χαμηλή επειδή ο δήμος δεν μπορεί να ελέγξει ή να εισπράξει, τότε μιλάμε για θεσμική ανεπάρκεια στη βασική λειτουργία της διοίκησης.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η ίδια η πρόβλεψη. Είναι η αντίφαση. Από τη μία εξαγγελίες για τουριστική ανάπτυξη, στρατηγική και εξωστρέφεια. Από την άλλη, ένας προϋπολογισμός που προεξοφλεί λιγότερα έσοδα από τον ίδιο τον τουρισμό. Όταν ο σχεδιασμός διαψεύδει τη ρητορική, το πρόβλημα δεν είναι λογιστικό — είναι βαθιά πολιτικό.
Ένας δήμος που δεν μπορεί να προβλέψει αξιόπιστα τα βασικά του έσοδα δεν σχεδιάζει ανάπτυξη. Διαχειρίζεται την αβεβαιότητα. Και μια διοίκηση που προσαρμόζει τις προσδοκίες προς τα κάτω αντί να διορθώνει τις αδυναμίες της, δεν παράγει πολιτική — παράγει άλλοθι.
«Ο προϋπολογισμός λέει την αλήθεια που η πολιτική ρητορική προσπαθεί να κρύψει;;»
Οι πολίτες δικαιούνται καθαρές απαντήσεις: Ποια στοιχεία δείχνουν πτώση του τουρισμού; Γιατί μειώνεται η πρόβλεψη;
Τι δεν λειτουργεί;; — η οικονομία της πόλης ή η διοίκηση του δήμου;;
Γιατί σε μια πόλη που διαφημίζεται ως ανερχόμενος προορισμός, ο ίδιος ο προϋπολογισμός εμφανίζεται να περιμένει το αντίθετο.
