Η παρουσία του Γενικού Γραμματέα του “Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας” Δημήτρη Κουτσούμπα στο Λιτόχωρο δεν είναι μια απλή «επετειακή» κίνηση. Είναι μια πολιτική επιλογή με σαφές μήνυμα: ότι κάποια γεγονότα του Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο δεν τα θυμόμαστε απλώς — τα τιμάμε.
Ας μιλήσουμε καθαρά
Η νύχτα της 30ής προς 31η Μαρτίου 1946 δεν ήταν κάποιο αφηρημένο «ιστορικό συμβάν». Ήταν μια αιματηρή επίθεση με 16 νεκρούς. Άνθρωποι κάηκαν, πυροβολήθηκαν, εκτελέστηκαν στην προσπάθειά τους να σωθούν. Αυτό είναι το γεγονός. Όχι θεωρία. Όχι ιδεολογική ερμηνεία.
Και εδώ προκύπτει το απλό, σκληρό ερώτημα: τι ακριβώς τιμάται;
Αν τιμάται η «έναρξη ενός αγώνα», τότε πρέπει να ειπωθεί καθαρά ότι αυτή η «έναρξη» έγινε με αίμα. Αν πάλι τιμάται μια «ιστορική στιγμή», τότε ας ειπωθεί επίσης καθαρά ότι πρόκειται για τη στιγμή που η χώρα μπήκε σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της. Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Όταν κάποιοι κάνουν μνημόσυνα για τα θύματα στον Γράμμο στο Βίτσι στην πηγάδα Μελιγαλά Μεσσηνίας στα διυλιστήρια της Ούλεν στο Κιλκίς στην Φλώρινα στην Παραμυθιά στην Νικήτη στο Καρπενήσι και αλλούσε δεκάδες τόπους επιθέσεων και σφαγής στρατευμένων οπλιτών αλλά και απλών πολιτών και γυναικόπαιδων, κατηγορούνται για «γιορτές μίσους».
Όταν όμως άλλοι τιμούν τους επιτιθέμενους, αυτό βαφτίζεται «ιστορική μνήμη» και «αγώνας». Αυτή η αντίφαση δεν είναι απλώς πολιτική — είναι ηθική. Η κοινωνία δεν είναι υποχρεωμένη να αποδέχεται αυτή τη διπλή γλώσσα.
Δεν είναι «αντικομμουνισμός» να αρνείσαι να χειροκροτήσεις μια ένοπλη επίθεση.
Δεν είναι «μισαλλοδοξία» να θυμάσαι τους νεκρούς.
Δεν είναι «ακρότητα» να ζητάς στοιχειώδη συνέπεια.
Η ιστορία δεν ξαναγράφεται με εκδηλώσεις. Αλλά αποκαλύπτεται από αυτές
Και όταν επιλέγεις να τιμήσεις μια τέτοια στιγμή, δεν μπορείς να ζητάς από την κοινωνία να σωπάσει ή να συμφωνήσει. Γιατί στο τέλος, το ερώτημα μένει και βαραίνει: μνήμη θέλουμε — ή επιλεκτική λήθη;
ΥΓ. Για να μιλήσουμε ψύχραιμα… Η ιστορία του Εμφυλίου δεν μπορεί να ιδωθεί μονοδιάστατα. Δεν είναι ούτε μόνο «ένδοξος αγώνας» ούτε μόνο «εγκληματική ανταρσία των συμμοριτών». Είναι μια εθνική τραγωδία με θύματα και ευθύνες σε όλες τις πλευρές. Η τελική έκβαση της σύγκρουσης, (με την τελική παραδοχή που συνοψίζεται στην έκφραση”ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι) με τις μάχες στον Γράμμο και το Βίτσι, διαμόρφωσε την μετάπειτα πορεία της χώρας — αλλά δεν ακυρώνει τον πόνο που προηγήθηκε.
