Αν τιμάται η «έναρξη ενός αγώνα», τότε πρέπει να ειπωθεί καθαρά ότι αυτή η «έναρξη» έγινε με αίμα. Αν πάλι τιμάται μια «ιστορική στιγμή», τότε ας ειπωθεί επίσης καθαρά ότι πρόκειται για τη στιγμή που η χώρα μπήκε σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της. Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Η Μάχη της Φλώρινας (12–13 Φεβρουαρίου 1949) υπήρξε μία από τις πιο αιματηρές και καθοριστικές συγκρούσεις του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Για την πλευρά του κυβερνητικού στρατού θεωρήθηκε μεγάλη νίκη. Για τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) αποτέλεσε σοβαρότατη στρατηγική ήττα. Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε χαρακτηρίσει τη σύγκρουση «αρχή του τέλους του συμμοριτοπολέμου.» Είχαν προηγηθεί οι επιτυχημένες επιθέσεις του ΔΣΕ κατά της…
«Πάμε να ανάψουμε ένα κεράκι στον Δεσπότη;» ρώτησα το απόγευμα το δευτεράκι μου καθώς επιστρέφαμε από μια δραστηριότητα. «Αύριο είναι του Αγ Σεραφείμ και θα γιόρταζε» πρόσθεσα για να πάρω μια αποστομωτική απάντηση. «Γιατί λες μαμά, θα γιόρταζε; Αύριο γιορτάζει ο Δεσπότης!. Ευτυχώς που οδηγούσα και δεν είδε τα μάτια μου που βούρκωσαν…Για άλλη μια φορά η παιδική απλότητα μου…