Όταν τα “Αετόπουλα” κρατούσαν όπλα στα 12 – γιατί σήμερα λένε όχι στη στράτευση στα 22;

Αγαπητοί μου

Διάβασα πριν λίγες ημέρες την είδηση ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή του στην καμπάνια του Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την εθελοντική στράτευση γυναικών ηλικίας 20 έως 26 ετών. Με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις, το κόμμα κάλεσε τις γυναίκες να μην συμμετάσχουν σε αυτό που χαρακτηρίζει «ιμπεριαλιστικά σχέδια», υποστηρίζοντας ότι τέτοιες πρωτοβουλίες ενισχύουν στρατιωτικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διαβάζοντας αυτές τις δηλώσεις, δεν μπόρεσα να μην κάνω μια μικρή αναδρομή στην ιστορία. Όχι σε κάποια μακρινή θεωρητική συζήτηση, αλλά σε εικόνες που υπάρχουν ακόμη σε αρχεία και φωτογραφίες από τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο.

Σε μία από αυτές τις φωτογραφίες, από το Καστανόφυτο Καστοριάς, νεαρές αντάρτισσες – σχεδόν κορίτσια – στέκονται με τα όπλα στα χέρια. Ηλικίες γύρω στα είκοσι. Σε μια άλλη, από την Παραμυθιά Θεσπρωτίας, μικρά παιδιά, 10 και 12 ετών, κρατούν όπλα κάτω από τον τίτλο «Αετόπουλα». Οι εικόνες αυτές δεν είναι προϊόν φαντασίας. Είναι κομμάτι μιας δύσκολης ιστορικής περιόδου, όταν παιδιά και νέοι άνθρωποι βρέθηκαν μακριά από τις οικογένειες τους βίαια στρατευμένα μέσα στη δίνη ενός εμφυλίου πολέμου.

Και εδώ γεννιέται, αναπόφευκτα, μια απορία. Πώς γίνεται σήμερα να χαρακτηρίζεται «απαράδεκτη» η εθελοντική στράτευση ενηλίκων γυναικών 20 ή 25 ετών, όταν σε άλλες εποχές, μέσα στο ίδιο ιδεολογικό πλαίσιο, βρέθηκαν να κρατούν όπλα μετά από βίαιη στράτευση ακόμη και παιδιά; Δεν πρόκειται για απλή πολιτική διαφωνία. Πρόκειται για μια σύγκρουση μνήμης.

Δεν θα εκφραστώ αν η εθελοντική στράτευση είναι σωστή ή λάθος πολιτική επιλογή. Αυτό είναι θέμα δημόσιου διαλόγου. Αναρωτιέμαι όμως κάτι πιο απλό: μήπως η δημόσια συζήτηση θα έπρεπε να συνοδεύεται και από λίγη περισσότερη ιστορική αυτογνωσία; Γιατί οι εικόνες από το Καστανόφυτο και την Παραμυθιά θυμίζουν ότι η Ιστορία έχει μνήμη. Και καμιά φορά αυτή η μνήμη κάνει τις σημερινές δηλώσεις να ακούγονται… λίγο διαφορετικά ίσως σαν ανέκδοτο…

Με εκτίμηση,
Ένας αναγνώστης που πιστεύει ότι η ιστορία αξίζει να λέγεται ολόκληρη.

Κοινοποίησε:

Σχετικές δημοσιεύσεις