Στην πολιτική ζωή υπάρχουν στιγμές που οι δηλώσεις μένουν στην ιστορία.
Και υπάρχουν και στιγμές που… εξαφανίζονται από μόνες τους.
Το 2017, όταν ο προϋπολογισμός του Δήμου Καστοριάς ψηφίστηκε στα τέλη Δεκεμβρίου, η καθυστέρηση είχε χαρακτηριστεί «μεγάλη». Τότε, μάλιστα, είχαν διατυπωθεί δημόσια ερωτήματα για το πώς γίνεται σε πολλούς δήμους της χώρας οι προϋπολογισμοί να έχουν ολοκληρωθεί ήδη από τον Οκτώβριο.
Η τότε μειοψηφία Π Τόσκος & Β Βελίδης ζητούσε εξηγήσεις.
Όπως είχε επισημανθεί εκείνη την περίοδο, «σε πολλούς Δήμους ανά την Ελλάδα η ψήφιση του προϋπολογισμού έχει τελειώσει στα μέσα Οκτωβρίου!!! και στον Δήμο μας κοντεύει να βγει το έτος και ακόμη δεν έχει συζητηθεί».
Λογική απορία. Θεσμικό ερώτημα. Πολιτική πίεση… και τα χρόνια πέρασαν…
Σήμερα υπάρχει ένα μικρό πολιτικό θαύμα. Ο προϋπολογισμός συζητείται Μάρτιο – αλλά η δημόσια συζήτηση μοιάζει να έχει μπει σε… λειτουργία σίγασης. Ο Π Τόσκος είναι μέλος της δημοτικής διοίκησης Κορεντσίδη αλλά… τίποτα. κουβέντα. σιωπή. μούγκα !!
Καμία ιδιαίτερη ανησυχία. Καμία δημόσια ένταση. Καμία δραματική αγωνία για την «μεγάλη καθυστέρηση». Η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον πολιτικό φαινόμενο.
Στην πολιτική υπάρχει ένας παράξενος νόμος φυσικής. Η βαρύτητα της καθυστέρησης φαίνεται να εξαρτάται από το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στα έδρανα της διοίκησης. Όταν είσαι στην αντιπολίτευση, ακόμη και ο Δεκέμβριος μπορεί να θεωρηθεί καθυστέρηση. Όταν όμως βρίσκεσαι στη διοίκηση, ο Μάρτιος φαίνεται να αποκτά μια εντελώς νέα ερμηνεία στον χώρο–χρόνο της αυτοδιοίκησης.
Δεν είναι καθυστέρηση. Είναι… ωρίμανση διαδικασιών… Ή, αν θέλουμε να το πούμε πιο τεχνοκρατικά, πρόκειται για έναν προϋπολογισμό που παίρνει τον χρόνο του για να σκεφτεί βαθιά το μέλλον της πόλης.
Η δημοσιογραφική σιωπή
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο ενδιαφέρον φαινόμενο. Στην ίδια πόλη όπου κάποτε η καθυστέρηση αποτελούσε πρώτο θέμα συζήτησης, σήμερα επικρατεί μια αξιοθαύμαστη ηρεμία.
Σήμερα οι τόνοι είναι χαμηλοί. αρνητικές παρατηρήσεις δεν υπάρχουν. Οι ενστάσεις… σχεδόν ανύπαρκες. Ίσως, φυσικά, να είναι απλώς σύμπτωση.
Και κάπως έτσι ο Δεκέμβριος έγινε καθυστέρηση…
ενώ ο Μάρτιος απέκτησε ξαφνικά διοικητική ωριμότητα.
Ίσως “η οικονομική εμπειρία μετά τους προϋπολογισμούς των τελευταίων ετών” να έχει οδηγήσει όλους – δημοσιογράφο και αυτοδιοικητικούς σε μια “πιο ώριμη και ψύχραιμη αντιμετώπιση των πραγμάτων”.
Ένα απλό ερώτημα
Μένει λοιπόν ένα απλό, σχεδόν αθώο ερώτημα: Αν το 2017 η ψήφιση προϋπολογισμού τον Δεκέμβριο θεωρούνταν «μεγάλη καθυστέρηση», τότε πώς ονομάζεται η ψήφιση προϋπολογισμού τον Μάρτιο;
Η απάντηση ίσως να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη διοίκηση, τα ειδησεογραφικά μέσα και τη διαχρονική ελληνική πολιτική μνήμη — μια μνήμη με περίεργη… εκλεκτικότητα: θυμάται με λεπτομέρεια τα πάντα όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση, αλλά φαίνεται να κάνει διακοπές όταν περνάει στη διοίκηση ή μπροστά στα ταμεία.
«Το παρόν δημοσίευμα βασίζεται σε δημόσια διαθέσιμα στοιχεία και έγγραφα διοικητικών πράξεων και αποτελεί δημοσιογραφικό έλεγχο ζητημάτων δημοσίου ενδιαφέροντος. Το μέσο παραμένει ανοικτό σε κάθε θεσμική απάντηση ή διευκρίνιση των αρμόδιων φορέων.»
