Συχνά μιλάμε για την ευτυχία σαν κάτι μακρινό, δύσκολο, ειδικό προνόμιο ορισμένων «τυχερών». Κι όμως, οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι σπάνια τη διαφημίζουν. Τη ζουν σιωπηλά. Γιατί η ευτυχία δεν είναι θόρυβος∙ είναι ισορροπία, απλότητα και αλήθεια.
Η ευτυχία αρχίζει από την ευγνωμοσύνη. Από τη στιγμή που σταματάμε να μετράμε όσα δεν έχουμε και αρχίζουμε να βλέπουμε αυτά που υπάρχουν ήδη στη ζωή μας. Συνεχίζει με τη σχέση με τον εαυτό μας∙ τη δύναμη να αντέχουμε τη σιωπή μας, να βρίσκουμε γαλήνη μέσα μας, χωρίς να φοβόμαστε τη μοναχικότητα.
Χτίζεται πάνω στην ειλικρίνεια, γιατί η αλήθεια απελευθερώνει, ενώ το ψέμα βαραίνει. Τρέφεται από τη χαρά της καθημερινότητας: τα χόμπι, τους ανθρώπους μας, τις στιγμές που γελάμε χωρίς λόγο. Στηρίζεται σε κάτι τόσο απλό, αλλά τόσο σημαντικό όσο ο καλός ύπνος, που ξεκουράζει σώμα και ψυχή.
Η ευτυχία μεγαλώνει όταν συγχωρούμε, όχι για να δικαιώσουμε το παρελθόν, αλλά για να ελευθερώσουμε το μέλλον μας.
Όταν βοηθάμε, γιατί κάθε φορά που μοιραζόμαστε φως, κάτι μένει και σε εμάς. Όταν βρίσκουμε νόημα στη δουλειά μας, όταν στεκόμαστε μέσα σε υγιείς σχέσεις, όταν έχουμε ανθρώπους που μας στηρίζουν και μας αγαπούν.
Και, τελικά, όταν πιστεύουμε σε κάτι μεγαλύτερο από την καθημερινότητα — σε έναν σκοπό, μια ιδέα, μια αξία, μια ανώτερη δύναμη ή απλώς στη δύναμη της ίδιας της ζωής.
Η ευτυχία δεν είναι βροντερή. Είναι ήσυχη. Δεν είναι πάντα εντυπωσιακή. Είναι, όμως, αληθινή.
Κι εσείς;
Πού βρίσκετε τη δική σας ευτυχία;;…
