Τον Νοέμβριο μιλούσαμε για πλημμύρες, ζημιές και “έκτακτη ανάγκη”.
Δύο μήνες μετά, Ιανουάριος πια, ζούμε ξανά το ίδιο έργο.
Με πρωτοφανή φαινόμενα….Πρωτοφανή, παρόλο που τα ζήσαμε και στο κοντινό 2023.
Στις 7 και 8 Ιανουαρίου, η Καστοριά χτυπήθηκε ξανά από έντονες βροχοπτώσεις.
Δρόμοι πλημμυρισμένοι, αγροτικές εκτάσεις κατεστραμμένες, υποδομές ανύπαρκτες.
Και στην Κολοκυνθού, πάνω από 30 πρόβατα πνίγηκαν μέσα σε κτηνοτροφική μονάδα.
Όχι, δεν ήταν κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο.
Ήταν αυτό που συμβαίνει όταν δεν υπάρχουν υποδομές, πρόληψη και σοβαρός σχεδιασμός.
Ούτε αυτή τη φορά ήταν η “κακιά στιγμή”.
Είναι μια επανάληψη.
Είναι μια επανάληψη, μια επανάληψη που σημαίνει ευθύνη.
Από τη μία μιλάμε για λειψυδρία και από την άλλη για πλημμύρες.
Από τη μία δεν έχουμε νερό και από την άλλη χάνονται τόνοι νερού και γίνονται τεράστιες καταστροφές, λόγω έλλειψης υποδομών που θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια.
Την ίδια στιγμή, ακούμε συμπολίτες μας να μιλούν για απερίσκεπτες παρεμβάσεις, ίσως και χωρίς σοβαρή μελέτη.
Μπουλντόζες κόβουν δέντρα και αλλάζουν τη φορά του ποταμιού στην περιοχή μεταξύ Λεύκης και Μανιάκι.
Δήμος, Περιφέρεια και Κράτος για ακόμη μία φορά θεατές.
Πόσες φορές πρέπει να πλημμυρίσει η περιοχή για να αρχίσουν να γίνονται υποδομές;
Πόσες φορές πρέπει, εν έτει 2026 πλέον, ολόκληρες περιοχές να μένουν σχεδόν 24 ώρες χωρίς νερό και για ακόμη περισσότερο με ακατάλληλο νερό;
Πόσες φορές πρέπει ακόμη και οι δρόμοι μέσα στην πόλη να γίνονται ποτάμια και οι εκατοντάδες λακκούβες πισίνες;
Και μιλάμε για μια πόλη περικυκλωμένη από λίμνη.
Ο Δήμος Καστοριάς και οι αρμόδιοι αρκέστηκαν σε φωτογραφίες από τα καρναβάλια.
Η Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς δεν φαίνεται να έχει κάνει κάποια επίσημη τοποθέτηση ή ανακοίνωση.
Μέσα από βίντεο βλέπουμε καταστροφές και προβλήματα, αλλά αυτά δεν αποτελούν επίσημο δελτίο τύπου με θεσμική ανακοίνωση και γραπτό κείμενο με ημερομηνίες και λεπτομέρειες.
Από την κ. Μαρία Αντωνίου πλέον δεν περιμένω κάτι.
Έχω αποδεχθεί ότι προτεραιότητά της είναι οι φωτογραφίες και τα χαρούμενα δελτία τύπου.
Για να ακούσουμε κάτι σχετικό από την ίδια, μάλλον θα είναι πάλι για το πόσο περήφανη είναι για το φράγμα του Νεστορίου και ότι όλες οι ενέργειες έγιναν επί της παράταξής της (καμία δηλαδή).
Τελικά, αντί να ζητάμε υποδομές, καθαρισμένα ρέματα, σχέδιο, πρόληψη και στοιχειώδη σοβαρότητα, μάλλον πρέπει να ζητάμε να μη βρέχει. Ή, ακόμη καλύτερα, να βρέχει λίγο.
Έχουμε συνηθίσει να ζούμε με την “έκτακτη ανάγκη” ως κανονικότητα και να βαφτίζουμε την ανικανότητα αναπόφευκτο γεγονός.
Φαίνεται ότι κάποιοι εξακολουθούν να θεωρούν φυσιολογικό να πνίγεται μια ολόκληρη περιοχή κάθε φορά που βρέχει.
Και όσο αυτό θεωρείται φυσιολογικό, να είμαστε βέβαιοι….Δεν θα είναι η τελευταία φορά!
* Η φωτογραφία είναι στιγμιότυπο από βίντεο της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς.
Υπήρχαν και πιο σκληρές εικόνες, δυστυχώς.
Επέλεξα να μην τις προβάλω.
