Ο Κίμων ήρθε.
Και δίπλα του, η τριήρης και το Αβέρωφ. Ξύλο, σίδερο και μνήμη. Αρχαίο κουπί, ατμός και σύγχρονη θάλασσα στο ίδιο κάδρο.
Τόσες χιλιάδες χρόνια μετά, είμαστε ακόμη εδώ.
Με τα καλά και τα στραβά μας. Με τις ήττες και τις νίκες μας. Με πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ και με θαύματα που έγιναν κόντρα σε κάθε πρόβλεψη.
Σε τούτο τον τόπο τον ορεινό και τον παραθαλάσσιο.
Βουνίσιοι και ναυτικοί. Κλέφτες και καπετάνιοι. Έμποροι, ληστές και πειρατές. Άλλοτε μορφωμένοι κι άλλοτε αγράμματοι. Άλλοτε αφέντες κι άλλοτε σκλάβοι. Μα πάντα ανήσυχοι. Πάντα όρθιοι.
Μιλάμε την ίδια γλώσσα. Κουβαλάμε τα ίδια ήθη, τις ίδιες μνήμες, τα ίδια πείσματα. Την ίδια θάλασσα στο βλέμμα.
Κόντρα στις προβλέψεις.
Κόντρα σε όσα κατά καιρούς «αποφάσισε» η ιστορία για εμάς.
Ίσως θέλημα Θεού. Ίσως τύχη. Ίσως απλώς η επιμονή ενός λαού που αρνείται να χαθεί.
Κι αυτό… κάτι είναι.
Και σήμερα, μοιάζει πολύ.
