Η φωτογραφία προέρχεται από δημοσίευμα τοπικού μέσου. Το σχόλιο αφορά τη γλώσσα, την αντίληψη διοίκησης και τη διαχείριση της δημόσιας επικοινωνίας.
Όταν διαβάζεις τίτλους τύπου «Βασιλόπιτα για την Αντιδημαρχία του Στέλιου Φουλιρά» και φράσεις όπως «για τους υπαλλήλους της υπηρεσίας του», δεν βλέπεις απλώς ένα αθώο κοινωνικό στιγμιότυπο. Βλέπεις μια βαθιά ριζωμένη, καθεστωτική αντίληψη διοίκησης: ότι οι θεσμοί προσωποποιούνται, ιδιοποιούνται και τελικά αποκόπτονται από τους πολίτες.
- Δεν υπάρχει «αντιδημαρχία του τάδε». Υπάρχει Αντιδημαρχία του Δήμου Καστοριάς.
- Δεν υπάρχουν «υπάλληλοι της υπηρεσίας του». Υπάρχουν δημοτικοί υπάλληλοι που πληρώνονται από τους δημότες και υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Όταν όμως η γλώσσα γίνεται ιδιοκτησιακή, τότε αποκαλύπτεται και η νοοτροπία: ο δήμος δεν αντιμετωπίζεται ως θεσμός, αλλά ως προσωπικό γραφείο εξουσίας με λογική βιτρίνας.
Την ίδια στιγμή που μέσα από τη «Διαύγεια» αποκαλύπτονται πληρωμές για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και TikTok-προβολή, κάποια τοπικά μέσα επιλέγουν τον ρόλο του χειροκροτητή. Όχι απαραίτητα με χοντροκομμένες συναλλαγές, αλλά μέσα από σχέσεις προβολής, καταχωρίσεις και μια «συνεργατική» σιωπή που εξαφανίζει την κριτική. Αυτό όμως δεν είναι ενημέρωση. Είναι επικοινωνιακή εξυπηρέτηση εξουσίας.
Η Καστοριά δεν έχει ανάγκη από δημάρχους και αντιδημάρχους που συμπεριφέρονται σαν ιδιοκτήτες. Έχει ανάγκη από αιρετούς που θυμούνται ότι διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, δημόσιες υπηρεσίες και δημόσια εμπιστοσύνη.
Και το πρόβλημα βαθαίνει όταν οι ρόλοι μπερδεύονται επικίνδυνα: όταν πρόσωπα που εμφανίζονται στην τοπική ενημέρωση, ταυτόχρονα έχουν θεσμική ευθύνη για θέματα επικοινωνίας των οικονομικών του Δήμου. Εκεί δεν μιλάμε απλώς για κακή εικόνα. Δημιουργείται ζήτημα σύγκρουσης ρόλων και αλλοίωσης της ενημέρωσης. Αυτό δεν είναι απλώς «κακή εικόνα». Είναι σύστημα.
Τίθεται εύλογο ερώτημα αν το δημόσιο χρήμα λειτουργεί ως μηχανισμός σιωπής, η προβολή αντικαθιστά τον έλεγχο και ο δήμος μετατρέπεται σε σκηνικό.
Ο Δήμος Καστοριάς δεν είναι brand. Δεν είναι κανάλι. Δεν είναι προσωπική επικράτεια κανενός.
Είναι θεσμός. Και οι θεσμοί ή ελέγχονται ή εκφυλίζονται.
Η Καστοριά δεν χρειάζεται περισσότερα χαμόγελα στις κάμερες. Χρειάζεται διαφάνεια, ερωτήσεις και έλεγχο.
Γιατί ο δήμος δεν είναι «δικός τους». Είναι των πολιτών.
