Στη λεωφόρο των Κύκνων, εδώ και τέσσερις μήνες, υπάρχει ένας στύλος. Δεν μιλάει. Δεν ψηφίζει. Δεν διαμαρτύρεται. Απλώς γέρνει. Και με αυτή την εμφάνιση, εκθέτει έναν ολόκληρο Δήμο.
Ο στύλος αυτός με το κουτί – για σακουλάκια σκύλων – έχει πάρει κλίση τέτοια που δεν είναι πλέον θέμα αισθητικής ή λεπτομέρειας. Είναι θέμα αδιαφορίας σε κοινή θέα. Είναι εκεί κάθε μέρα. Τον βλέπουν πεζοί, οδηγοί, τουρίστες. Τον βλέπουν όλοι.
Εκτός από τον Δήμο Καστοριάς. Τέσσερις μήνες να γέρνει, να απειλεί να πέσει, να προκαλεί το ενδιαφέρον των διερχόμενων, να φωνάζει σιωπηλά: «Υπάρχει κανείς;»
Τέσσερις μήνες τώρα, δεν βρέθηκε ούτε ένας:
- ούτε αντιδήμαρχος, – Μόνο οι καφέδες στα διπλανά μαγαζιά τους απασχολούν;;
- ούτε αιρετός, – Δεν πέρασε ούτε ένα μέλος της δημοτικής αρχής από εκεί;;
- Δεν υπήρξε ούτε ένα τηλέφωνο, ούτε ένα “παιδιά, κοιτάξτε το”;
δεν υπήρξε κανείς θεσμικός να περάσει, να κοντοσταθεί, να πει «ρε παιδιά, αυτό θα πέσει».
Όχι γιατί δεν μπορούν. Αλλά γιατί δεν τους νοιάζει. Γιατί ο στύλος δεν κόβει κορδέλα. Δεν μπαίνει σε χρηματοδότηση. Δεν έχει δελτίο Τύπου. Δεν έχει φωτογραφία με χαμόγελα.
Είναι απλώς καθημερινότητα. Και η καθημερινότητα στην Καστοριά φαίνεται να είναι χαμηλής προτεραιότητας.
Οι πολίτες φωνάζουν; Ας φωνάζουν.
Οι καταγγελίες γίνονται; Ας γίνονται.
Αν δεν γίνει viral, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό μοντέλο διοίκησης: όχι υπηρεσίες, όχι έλεγχος, όχι παρουσία, αλλά αλγόριθμος.
Αν το πρόβλημα δεν συγκεντρώσει likes, δεν αξίζει λύση.
Αν δεν το ανεβάσει influencer, δεν ενδιαφέρει κανέναν.
Ο στύλος αυτός, λοιπόν, δεν είναι απλώς στραβός. Είναι σύμβολο. Σύμβολο ενός Δήμου που δεν βλέπει, δεν ακούει και δεν αντιδρά – εκτός αν εκτεθεί δημόσια.
Και τελικά, το ερώτημα δεν είναι πότε θα ισιώσει ο στύλος. Το ερώτημα είναι: Πότε θα ισιώσει η αντίληψη ότι ο Δήμος υπάρχει μόνο όταν τον κοιτάει η κάμερα;
