Κάπου στο Ναύπλιο, στα πρώτα χρόνια που η πόλη έγινε πρωτεύουσα, ο Ιωάννης Μακρυγιάννης μπαίνει σε ένα μικρό καφενείο.
Δεν μπαίνει ως περαστικός. Μπαίνει ως άνθρωπος που πολέμησε για την ελευθερία, που πλήρωσε με αίμα και ζωή. Και βρίσκει απέναντί του όχι εχθρούς, αλλά κάτι χειρότερο: πρώην συναγωνιστές του, χωρισμένους σε στρατόπεδα.
Τρεις παρέες. Αγωνιστές που μέχρι χθες πολεμούσαν μαζί. Και τώρα; Χωρισμένοι. Αγγλικό κόμμα, Ρωσικό κόμμα, Γαλλικό κόμμα. Καμία αναφορά στην Ελλάδα. Ο Μακρυγιάννης τους κοιτάζει και ρωτάει με την πίκρα και την αυστηρότητα του πολεμιστή:
«Δεν υπάρχει κανένας με το Ελληνικό κόμμα; Με την Ελλάδα μας, μωρέ;»
Δεν ήταν ερώτηση. Ήταν κατηγορία. Και το καφενείο σιωπά…
Από τότε μέχρι σήμερα, τίποτα δεν άλλαξε. Η Ελλάδα δεν έμαθε ποτέ να στέκεται χωρίς προστάτες, χωρίς επιρροές, χωρίς στρατόπεδα. Απλώς άλλαξαν τα ονόματα. Τότε ήταν οι ξένοι, σήμερα είναι τα “μπλοκ”, τα κόμματα, οι παρατάξεις, τα πολιτικά συμφέροντα. Η ουσία όμως παραμένει: δεν ξεκινάμε ποτέ από την Ελλάδα. Ξεκινάμε πάντα από την παράταξη, το στρατόπεδο, την ομάδα.
Το μεγαλύτερο ψέμα που λέμε στον εαυτό μας είναι ότι έχουμε αλλάξει. Δεν έχουμε. Απλώς μάθαμε να κρύβουμε καλύτερα τον διχασμό μας. Τον ντύνουμε με ιδεολογία, αφηγήματα, “αξίες”. Αλλά η ερώτηση του Μακρυγιάννη παραμένει αναπάντητη: υπάρχει κανείς που να νοιάζεται πρώτα για τη χώρα του;
Δεν χάσαμε μόνο την ενότητα. Χάσαμε την πυξίδα. Δεν ψάχνουμε πια το σωστό για την Ελλάδα, αλλά το σωστό για το δικό μας στρατόπεδο. Κι αυτό είναι το βαθύτερο πρόβλημα: η ανάγκη να ανήκουμε κάπου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν ανήκουμε στη χώρα μας.
Αν σήμερα υπήρχε “Ελληνικό κόμμα”, θα υπήρχε κανείς να το υπερασπιστεί ή θα ξαναφύγουμε όλοι πικραμένοι από το ίδιο καφενείο;
